Ο σύγχρονος άνθρωπος έχει περιορισμένη προσοχή. Οι ηλεκτρονικές συσκευές που χρησιμοποιούμε συνεχώς, ο βομβαρδισμός του νου με μυριάδες υλικά και ειδήσεις, και γενικώς ο σύγχρονος τρόπος ζωής αναπόφευκτα προκαλούν μια διαταραχή προσοχής.

Τότε ο άνθρωπος αναρωτιέται, δεν υπάρχει σωτηρία για τον σύγχρονο άνθρωπο; Πρέπει όλοι μας να γίνουμε μοναχοί; Γι’αυτό ακριβώς η παρακάτω ομηλία μας ανακουφίζει και μας παρηγορεί.

https://www.youtube.com/watch?v=-Mk6iViMIwQ

Εν ολίγοις, ο Γέροντας Αθανάσιος μας λέει ότι τα δύο κύρια σκέλοι του πνευματικού αγώνα είναι η προσευχή και η μελέτη. Και ενώ η προσευχή εξασθενεί στον σύγχρονο τρόπο ζωής, η μελέτη γίνεται όλο και πιο εύκολη, χάρη στο διαδίκτιο αλλά και στα βιβλία των Αγίων Πατέρων, τα οποία είναι όλο και πιο προσβάσιμα. Όντως, μπορούμε να κάνουμε διάφορες εργασίες και ταυτόχρονα να ακούμε τις ομιλίες και άλλα διάφορα πνευματικά υλικά. Η μελέτη μας οφέλει με πολλούς και διάφορους τρόπους, όπως λέει και ο Γέροντας.

Και η ψυχή δψά για τον πνευματικό λόγο. Όσο το ακούσουμε, τόσο χορταίνουμε αλλά και ταυτόχρονα διψάμε γι´αυτόν, όπως λέει ο Γέροντας στην ομηλία. Και τουλάχιστον για κάποιος από μας, κάθε άλλο ζήτημα μας γίνεται αδιάφορο. Δεν τους απασχολεί τίποτα άλλο, εκτώς από τον λόγο του Λόγου. Τίποτα άλλο δεν τους προσελκύει.

Ας ακούσουμε λοιπόν σ’αύτόν τον λόγο, που είναι πλουσιοπάροχος. Διότι, αλλιώς, όπως λέει και ο Γέροντας, ίσως δεν θα έχουμε και δικαιολογία ότι δεν ξέραμε. Αλλά το ίδιο ισχύει και για την ελεημοσύνη. Είναι πλέον πολύ εύκολο να κάνουμε ελεημοσύνη με ένα κλικ. Η ελεημοσύνη, η οποία κατά τους πατέρες είναι ένα από τα βασικότερα στοιχεία της σωτηρίας. Ας εκμεταλευτούμε λοιπόν τα δεδομένα της εποχής που ζούμε.

Υπάρχει μια αναμφισβήτητη αλήθεια: Tα πρόσωπα τον μοναχών είναι συνήθως γεμάτο γαλήνη, ηρεμία και χαρά, και εκπέμπουν μια μεγάλη καλοσύνη. Ένας μοναχός το Αγίου Όρους, ο Πάτερ Αγάθων που τον συνάντησα «τυχάια» στο παρακάτω βίντεο είναι τέλειο παράδειγμα:

https://www.youtube.com/watch?v=Q2c1GYf68Vk&t=2002s

Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο. Οι κοσμικοί άνθρωποι, και ιδιαιτέρως οι κατά κόσμο πετυχημένοι, συνήθως είναι σκυθρωποί. Το πρόσωπο τους πολλές φορές αντανακλά έναν εσωτερικό κόσμο γεμάτο με άγχος, θλίψη και ανασφάλεια. Ενώ οι μοναχοί, οι οποίοι απορρίπτουν κάθε είδος κοσμικού πλούτου και ηδονής είναι γεμάτοι χαρά, ευτυχία και γαλλήνη, σε βαθμό που λαϊκοί προσπαθούν έντονα αλλά συνήθως δεν καταφέρνοθν να φτάσουν. Με άλλα λόγια, οι μοναχοί είναι όντος οι «Mηδὲν ἔχοντες καὶ πάντα κατέχοντες».

Αυτό από μόνο του δεν αρκεί για να ωθήσει τους πιστούς σε πνευματικό αγώνα;